“بسم الله الرحمن الرحیم”
نام رمان: چهار بعلاوه چهار
نام نویسنده: حدیث رسولی | ♡_hada کاربر انجمن نودهشتیا
ژانر: طنز – عاشقانه
مقدمه: تا به حال به عدد چهار دقت کردی؟ معنی درست آن جفت چشمان من و جفت چشمان توست!
خلاصه: رمان ما در رابطه با یک اکیپ دخترونه هست که سعی دارن توی دو هفته روی چندتا پسر رو کم کنند! خوندنش خالی از لطف نیست، امیدوارم خوشتون بیاد و اگه کم کاری شده ببخشید.
کمتر از ده دقیقه دیگه هواپیما به پرواز در می‌اومد و من همین لحظه باید می‌رفتم دستشویی!
بدو بدو رفتم سمت دستشویی که همون لحظه به یه چیز سفت برخوردم؛ سرم رو آوردم بالا و به پسری که رو به روم بود، زل زدم و گفتم:
|_ مگه کوری؟!
اخمی کرد، یه چشم غره اساسی بهم رفت و گفت:
_ من کورم یا تو! چشم هات رو باز کن. انقدر عجله داری که هیچ چیز رو نمی‌بینی!
خواستم از کنارش رد بشم که یهو گفت:
_ دختره روانی احمق، با این پدر و مادری که تربیتش کردن!
برگشتم سمتش و گفتم:
_ درمورد خانواده من درست صحبت کن.
و با صورت رفتم تو دماغش! آخی گفتم و وسایل جفتمون پخش زمین شد، لامصب دماغ که نیست گرز ثوره!
سریع با درد بلیطم رو برداشتم و داخل کوله‌ام گذاشتم و بدو بدو راهی دستشویی شدم.
ولی تا به مقصد رسیدم، صدایی رو شنیدم:
_ پرواز مسافربری شماره ۶۵۵ شرکت هواپیمایی ایران‌ایر با شناسه «IR655» از تهران به مقصد کیش به پرواز دراومد.
ای بابا باز جا موندم!
حالا باید چیکار کنم؟ نگاهی به بلیطم کردم و دیدم این بلیط اصلا به اسم من نیست! وای بلیط اون پسره هست!
بدو بدو رفتم و دنبالش گشتم و یهو دوباره خوردم به چیزی؛ سرم رو آوردم بالا تا یه فحش درست حسابی بدم که دیدم همون پسره هست!
سریع گفتم:
_ آقا بلیطتتون!
با اخم بلیط رو گرفت و گفت:
_ دیگه به دردم نمی‌خوره!
سریع جبهه گرفتم و گفتم:
_ چی میگی؟ من تو ی شهر غریب تک و تنها از پرواز جا موندم و خانواده‌ام الان رفتن کیش بعد تو طلبکاری!
نگاهی معمولی بهم انداخت و گفت:
– یه نفس بگیر بعد مثل طوطی حرف بزن!
بعد با چشم های ریز شده گفت:
_ واقعا تک و تنها تو یه شهر غریب موندی؟
با ناراحتی گفتم:
_ آره!
_ باشه بیا می‌رسونمت تهران برو خونه فک و فامیلت.
با ناراحتی نگاهش کردم و گفتم:
_ فامیل های ما همه خارج کشور هستن و من تهران کسی رو ندارم.
بابا و مامان هم رفتن کیش؛ واسه شغل بابا همیشه یا این شهر هستن، یا اون شهر دست بر نمی‌داره که…
یهو بشکنی رو هوا زدم و گفتم:
_ ایول اکیپ قدیمیم! میشه من رو برسونی، یا تاکسی بگیرم؟
سرش رو به نشونه تایید تکون داد و گفت:
_ آره بیا مسیر خودم هم هست.
با هم دیگه راهی تهران شدیم و بعد از یه تشکر حسابی و البته عذر خواهی واسه فَنِ بروسلی طورم، پیاده شدم.
در زدم و منتظر موندم تا بچه ها درو باز کنن، یادمه دوران دانشگاه یه خونه خریدیم اکیپی تا همیشه پلاس باشیم اینجا! یادش به خیر یک سال گذشت و بیست و پنج سالم شده! چقد پیر شدم! کم کم باید فکر بچه باشم چند روز دیگه عصا بده بهم. تو همین فکر و خیال ها بودم که یهو صدای جیغ یه نفر بلند شد!
_ بچه ها بیاید ببینید کی اومده! رویا!
و سریع پرید بغلم.
با خنده گفتم:
_ بذار بیام تو بابا من اینجا آبرو دارم!
با آنا وارد خونه شدیم و صدای جیغ جیغ بچه ها بلند شد!
نخیر! آقا جون مثل اینکه جمعتون جمعه گلتون کمه!
یهو آنا گفت:
_ بچه ها اینم خُلمون!
سریع با خنده رفتم سمت بچه ها اول پریا رو بغل کردم، چون بغلی تر از پری تو اکیپ پیدا نمی‌شد!
